Radulf z Caen, loc. cit..
Budowa Saint-Gilles i śmierć Rajmunda W ramach podzięki za wcześniej okazaną pomoc, Bizantyńczycy przysłali Rajmundowi z Cypru materiały budowlane i murarzyAnna Komnena, XI, VIII, 5, t. III, s. 389.. Krzyżowcy wykorzystali je do wzniesienia ufortyfikowanego posterunku, z którego mogliby prowadzić oblężenie Trypolisu. Budowę rozpoczęto od razu, a prace przebiegały szybko i sprawnie, tak, że zamek ukończono już na wiosnę 1104 roku. Cytadela została nazwana Saint-Gilles i stała na szczycie Góry Pielgrzymiej (łac. Mons Peregrinus). Nawet po zdobyciu Trypolisu, nadal pełniła w hrabstwie ważną rolę. Tymczasowo, Rajmund obrał ją sobie za rezydencjęWilhelm z Tyru, X, 17, s. 441..
Krzyżowcy zablokowali wszystkie drogi prowadzące do Trypolisu kompletnie odcinając miasto od lądowych szlaków zaopatrzeniowych. Niemniej jednak, Banu Ammar nadal posiadali pokaźną flotę handlową, za pomocą której sprowadzali do miasta żywność z portów egipskich należących do Kalifatu Fatymidów, z którym Fachr al-Mulk pozostawał w przyjaznych stosunkach. Nie mogąc całkowicie zablokować Trypolisu, krzyżowcy byli zmuszeni polegać bardziej na bezpośrednich akcjach zbrojnych, niż na taktyce zagłodzenia przeciwnika. Trypolis posiadał jednak dosyć liczny i silny garnizon, zdolny do odpowiedzi na agresję ze strony Rajmunda.