Jean-Baptiste Lemoyne (ur. 15 lutego 1704 w Paryżu, zm. w 1778 roku) – francuski rzeźbiarz, syn i uczeń innego znanego rzeźbiarza Jeana-Louisa Lemoyne, nauki w zakresie rzeźbiarstwa pobierał również u Roberta Le Lorraina.
Początki jego kariery rzeźbiarskiej, zaczęły się w chwili uhonorowania go nagrodą Prix de Rome przez Królewską Akademię Malarstwa i Rzeźby w 1725 roku. Nagroda ta upoważniała go do kontynuowania nauki we Włoszech, jednak pozostał on w rodzinnym Paryżu, z uwagi na ojca który cierpiał na ślepotę, oraz brak pieniędzy.
Jedne z ważniejszych prac artysty w przeważającej części zostały zniszczone lub zniknęły w czasie trwania rewolucji francuskiej.
Rzeźbiarz był mistrzem wielu innych rzeźbiarzy francuskich, nauki u niego pobierali m.in.: Étienne Maurice Falconet, Augustin Pajou, oraz Jean Guillaume Moitte.