Nadwornym lekarzem i wezyrem kalifa 'Abd ar-Rahmana był Chasdaj ibn Szaprut, patron Menachema ibn Saruka, Dunasza ben Labrata i innych żydowskich uczonych oraz poetów. Dzięki żydowskim teologom i poetom – Mojżesz Majmonides, Jehuda Halewi, Samuel ibn Nagrela, Mojżesz ibn Ezra, Solomon ben Gebirol – myśl żydowska rozkwitała. Za panowania 'Abd er-Rahmana uczony Mojżesz ben Hanoch objął funkcję rabina Kordoby. Wkrótce Andaluzja stała się centrum studiów talmudycznych, a Kordoba – ośrodkiem spotkań żydowskich uczonych-erudytów.
Ówczesny status prawny Żydów można określić mianem częściowej autonomii. Jako zimmi, czyli „chronieni niemuzułmanie”, Żydzi w świecie islamu podlegali opłacie dżizji, która była regulowana oddzielnie od podatku zakat, wnoszonego przez muzułmanów. Dżizję postrzegano różnie – jako podatek pogłówny, opłata za uniknięcie poboru do wojska lub jako haracz. Żydzi mieli własny system prawa oraz usługi publiczne. Monoteistyczne religie Ludów Księgi były tolerowane, jednak odwodzono od wyraźnego eksponowania oznak wiary, np. poprzez dzwony lub procesje.