Po pojawieniu się w Krakowie Edwarda Dembowskiego jego rola zmalała.

Po upadku powstania przedostał się przez kordon pruski i dotarł do Paryża, gdzie kontynuował studia na Sorbonie. Był członkiem Towarzystwa Demokratycznego Polskiego, z którego został wyrzucony po związaniu się z kołem Andrzeja Towiańskiego i przystąpieniu do Związku Narodowego w Emigracji, którego struktury następnie organizował. Po wybuchu rewolucji lutowej 1848 był wiceprezesem Klubu Ludu Polskiego kierowanym przez Zenona Świętosławskiego. W sporach pomiędzy Adamem Mickiewiczem a Andrzejem Towiańskim nie zajął stanowiska, jednak 7 października 1848 przyjął wraz żoną z rąk Towiańskiego "Medal Sprawy Bożej" z błogosławieństwem na pracę misyjną w kraju.

Na ziemie polskie powrócił pod koniec 1848 wraz z Ludwikiem Nabielakiem. Po wkroczeniu w 1849 do Galicji wojsk rosyjskich wyjechał do Poznania. Ostatecznie do Krakowa powrócił w styczniu 1850. Po uregulowaniu spraw majątkowych zajął się gospodarowaniem. Zajął się też archeologią, odkopał i zbadał pierwszą w Polsce neolityczną «osadę 'wydmową), opisując na ogół trafnie znalezione narzędzia krzemienne. Rezultaty swoich badań ogłosił w 1856zob. niżej wykaz prac Karola Rogawskiego. Był jednym z inicjatorów zorganizowania wystawy starożytności w Krakowie (1858).