Płytomierz – przyrząd astronomiczny, służący do precyzyjnego pomiaru położeń obrazów gwiazd (lub innych obiektów) na kliszach fotograficznych.
Począwszy od drugiej połowy XIX wieku aż po schyłek wieku XX fotografia na szklanych kliszach światłoczułych była jedną z podstawowych technik stosowanych w astronomii. Metody fotograficzne stosowane były m.in. do wyznaczania współrzędnych gwiazd i innych obiektów astronomicznych. Aby wyznaczyć rektascensję i deklinację obiektu, którego obraz został utrwalony na kliszy, należy najpierw dokonać pomiaru jego współrzędnych (x,y) w układzie kliszy, a następnie przetransformować te współrzędne do układu równikowego równonocnego. Do precyzyjnego pomiaru klisz używane były przyrządy nazywane płytomierzami.
Pierwsze płytomierze skonstruowano w latach 70. XIX wieku. Miały one z reguły jedną skalę liniową, odczytywaną mikroskopami w jednej współrzędnej, a po obrocie o 90 stopni w drugiej. Na przełomie XIX i XX wieku powstało bardzo wiele odmian płytomierzy, m.in. z pomocniczą siatką pomiarową, umieszczoną w polu widzenia, a nawet „płytomierz paralaktyczny”, którego konstrukcja umożliwiała bezpośredni odczyt rektascensji i deklinacji.