W badaniach, których wyniki opublikowano w 2013 r., Tapanila i in. użyli na okazie “Idaho 4” tomografu komputerowego. Badanie to ujawniło, że spirala była podpierana przez chrząstki wargowe i znajdowała się w żuchwie (pomiędzy chrząstkami Meckela), zajmując całą długość łuku żuchwy (inaczej, niż w rekonstrukcjach Bendix-Almgreena i Lebiediewa). Dodatkowo chrząstki wargowe uniemożliwiały zbyt mocne zamknięcie się szczęk, co mogłoby grozić uszkodzeniem mózgoczaszki. Szczęka była utworzona przez trójkątną kość podniebienno-kwadratową. U helikopriona występowało autodiastyliczne połączenie żuchwy z czaszką, charakteryzujące się połączeniem górnej szczęki z mózgoczaszką za pomocą wyrostka sitowego (ethmoid processes) i wyrostka podstawnego (basal processes). Jest to cecha diagnostyczna Euchondrocephali.
Paleobiologia mały|Rekonstrukcja H. bessonovi Ramsay i in. (2013) zbadali mechanikę szczęk helikopriona w oparciu o okaz “Idaho 4”. Szczęki helikopriona były wąskie, co utrudniało wytwarzanie wystarczającego ciśnienia ssania do wciągania ofiary do szczęk, dlatego drapieżnik ten polegał raczej na gryzieniu pokarmu. Odżywiał się zwierzętami o miękkim ciele, jak głowonogi, o czym może świadczyc brak silnego zużycia guzków na zębach oraz mechanika szczęk.