Ekspansywna polityka pieniężna (ekspansywna polityka monetarna) – działania banku centralnego polegające na zwiększaniu podaży pieniądza poprzez obniżenie stopy procentowej (dyskontowej) i wskaźnika rezerw obowiązkowych oraz zakup na otwartym rynku kapitałowym papierów wartościowych emitowanych przez rząd.
Obniżenie stopy procentowej stymuluje wzrost inwestycji, co jest równoważne ze wzrostem popytu globalnego. Wzrost popytu globalnego skutkuje zwiększeniem dochodu zapewniającego równowagę. Zatem efektywność ekspansywnej polityki monetarnej zależy od elastyczności inwestycji na zmiany stopy procentowej. Ekspansywna polityka pieniężna przy stałej krzywej IS i stałych cenach następuje przesunięcie krzywej LM w prawo i ustalenie się nowego punktu równowagi. Skutkiem tego działania jest obniżenie się stopy procentowej, następnie wzrost wydatków na konsumpcję i inwestycje, co niesie za sobą wzrost dochodu i popytu na pieniądz.
Taka polityka banku centralnego jest szczególnie zalecana w okresie recesji, kiedy widoczny jest spadek tempa wzrostu gospodarczego oraz wzrost bezrobocia, ponieważ służy stabilizowaniu gospodarki, czyli łagodzeniu w niej wahań koniunkturalnych, w szczególności przeciwdziałaniu recesji.