W Argentynie pojawiła się grupa posiadaczy ziemskich, która zbudowała swój majątek na handlu zbożem, wołowiną i innymi produktami rolniczymi. Dużym problemem w gospodarce był brak wykwalifikowanych robotników (w 1914 roku co trzeci Argentyńczyk był analfabeta). W 1922 roku prezydent Hipólito Yrigoyen wprowadził publiczny system edukacji i obowiązkowe emerytury. Podczas jego pierwszej kadencji, przypadającej na lata 1916–1922, średni wzrost gospodarczy Argentyny wynosił ok. 8%. Yrigoyen wrócił na fotel prezydenta w 1928 roku. Rok później w wyniku wielkiego kryzysu gospodarka Argentyny się załamała. W 1930 roku grupa wojskowych obaliła Yrigoyena. W 1935 roku powołano Bank Centralny Republiki Argentyńskiej. Jej pierwszymi współwłaścicielami byli państwo i banki komercyjne. Zgodnie z prawem, Bank Centralny Republiki Argentyńskiej nie mógł udostępniać rządowi środków przekraczających 10% średnich wpływów podatkowych z minionych trzech lat. Bank Centralny Republiki Argentyńskiej do dziś odpowiada za emisję peso, ustala stopy procentowe i kurs walutowy, reguluje podaż pieniądza i decyduje o ilości gotówki rezerwowej, którą muszą posiadać banki.