Karol Hubicki, herbu Sas (ur. 1812 w Knihyniczach, zm. 10 kwietnia 1881 we Lwowie) – ziemianin, powstaniec listopadowy, uczestnik spisków patriotycznych w Galicji, polityk demokratyczny potem konserwatywny, poseł na Sejm Ustawodawczy w Kromieryżu, do Sejmu Krajowego Galicji oraz austriackiej Rady Państwa.
Życiorys Jako student filozofii Uniwersytetu Lwowskiego walczył jako ochotnik w powstaniu 1831. Bił się w 4 pułku ułanów, ranny pod Boremelem, gdzie dostał się do niewoli. Zesłany na Kaukaz, przesłużył 2 lata jako szeregowiec, zwolniony po interwencji rządu austriackiegoStefan Kieniewicz, Hubicki Karol (ur. 1814), Polski Słownik Biograficzny tom 10, Wrocław-Warszawa-Kraków 1962-1964 s. 82-83.
Ziemianin, właściciel od 1851 wraz z Józefem Tomankiem także Ożydowa w powiecie złoczowskimHandbuch Lemberger Statthaltarei Gebietes in Galizien für das Jahr 1860, s. 489, a następnie odziedziczonych dóbr Nakwasza wraz z Tylkowcami w powiecie brodzkimHandbuch Lemberger Statthaltarei Gebietes in Galizien für das Jahr 1860, s. 475,, W tym czasie luźno współpracował z podziemnymi polskimi organizacjami przygotowującymi powstanie w Galicji. W 1846 nie przyjął nominacji na dowódcę obwodu złoczowskiego. Aktywny politycznie w okresie Wiosny Ludów. Członek deputacji polskiej do Wiednia (kwiecień 1848).