Uczył się w szkołach ojców jezuitów w kolegium we Lwowie. Ukończył studia prawa na tamtejszym Wydziale Prawa Uniwersytetu Franciszkańskiego. Przez pewien czas pracował w służbie państwowej. W 1857 ożenił się z Marceliną Jaruntowską, po czym osiadł w rodzinnym majątku w Krechowicach (rodzina żony), a w 1860 w dobrach żony – w Jurowcach. Jako ziemianin zajmował się działalnością rolniczą.

Brał udział w powstaniu styczniowym 1863. W tym czasie rząd narodowy powierzył mu zadania, a Słonecki prowadził prace organizacyjne w Galicji po stronie stronnictwa Białych, odbywając z ramienia rządu zagraniczne misje, na Wołoszczyznę. Działał jako naczelnik obwodu sanockiego. Od lata 1863 członek Komitetu Galicji Wschodniej.

Po upadku powstania kontynuował pracę w gospodarstwie oraz zaangażował się w służbę publiczną. Był wybierany na posła do Sejmu Krajowego Galicji kadencji: III (1870–1876), IV (1877–1882) – z I kurii w obwodzie sanockim, V (1882–1889), VI (1889–1895) – z IV kurii w okręgu Sanok-Rymanów-BukowskoAlojzy Zielecki, Struktury organizacyjne miasta, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 357..