132–162
Kiedy w roku 1940 rząd szwajcarski oświadczył, że nie może już zagwarantować bezpieczeństwa ojca benedyktyna, zdecydował się on na emigrację do Stanów Zjednoczonych. Musiał zniszczyć wszystkie swoje dokumenty osobiste, tak że jego działalności w ramach pomocy dla uchodźców prawie nie można już dziś szczegółowo odtworzyć. Od roku 1941 ojciec Odo mieszkał w Waszyngtonie, w Dystrykcie Kolumbii i nadal rozbudowywał swoją Międzynarodową Pomoc dla Uchodźców. Pomagał również prześladowanym żydom w emigracji z Rzeszy Niemieckiej i z terenów okupowanych. Ponadto od roku 1943 angażował się w duszpasterską opiekę nad niemieckimi jeńcami wojennymi w obozach amerykańskich. Po zakończeniu drugiej wojny światowej ojciec Odo założył „Central European Rehabilitation Association, Inc.“ (CERA), której celem było wysyłanie żywności, odzieży, lekarstw i innych potrzebnych artykułów do zniszczonej przez wojnę Centralnej Europy. Pozyskiwał na ten cel znaczne ofiary. Po rozwiązaniu organizacji CERA, która spełniła swoje zadanie, ojciec wrócił w roku 1949 do Niemiec i ponownie wstąpił do opactwa świętego Bartłomieja w Neuburgu. Ze względu na chorobę serca musiał w roku 1952 zakończyć życie w klasztorze i powrócić do zamku swojej rodziny w Altshausen.