Zaprojektował regulamin szkolny dla saksońskich książęcych szkół (Fürstenschule) i łacińskich szkół (Lateinschule).
W 1742 został mianowany profesorem nadzwyczajnym literatury starożytnej na uniwersytecie w Lipsku. W 1756 został profesorem zwyczajnym retoryki (następcą Johanna Erharda Kappa). W tym samym roku otrzymał tytuł doktora teologii po wygłoszeniu dysertacji pt. Vindiciae arbitrii divi in religione constituenda, a w 1759 został profesorem na wydziale teologii. Współpracował z Siegmundem Jacobem Baumgartenem z uniwersytetu w Halle, aby uwolnić obowiązujące dogmaty od ich scholastycznych i mistycznych narośli i w ten sposób przygotował drogę do reformy teologii. U schyłku życia był seniorem Miśnieńskiej Nacji (zrzeszenie studentów i docentów), kanonikiem w Miśni, eforem książęcych stypendystów, członkiem saksońskiego konsystorza w Lipsku, członkiem Towarzystwa Nauk w Getyndze i prezesem Towarzystwa Naukowego Jabłonowskich (Societas Jablonoviana).
Zmarł po krótkiej chorobie w Lipsku w wieku 74 lat.