Lata 80. to dalsze poszerzenie palety i powrót figuracji, niezwykle zresztą umownej. Twórca polichromii kościelnych, m.in. w kościele w Niemysłowicach koło Prudnika (1963).
Zajmował się również pedagogiką, prowadził m.in. Pracownię Malarstwa na Wydziale Architektury Wnętrz ASP w Krakowie (1982–2002).
Prace artysty znajdują się w kolekcjach narodowych w Polsce oraz w zbiorach prywatnych w kraju i za granicą, m.in. w Austrii, Francji, Holandii i Wielkiej Brytanii.
Wystawy indywidualne 1971 Galeria Krzysztofory, Kraków 1973 Galeria P1, Kraków 1974 Galeria DESA Pawilon (wspólnie z Adamem Marczyńskim), Kraków 1977 Galeria Studio (wspólnie z Danutą i Witoldem Urbanowiczem i Jerzym Wrońskim), Warszawa 1978 Galeria ZPAP „ART”, Floriańska 34, Kraków 1984 Galeria Les Arcenaulx, Marsylia 1985 Galeria Krzysztofory, Kraków 1989 Galeria l’Ollave, Lyon 1989 Galeria ZPAP, Floriańska 34 (wspólnie z Beatą Gibała-Kapecką), Kraków BWA, Kielce 1990 Galeria Krzysztofory, Kraków 2015 Galeria ASP, Uniwersytet Ekonomiczny, Galeria Centrum NCK, „Janusz Tarabuła i II Grupa Krakowska” , Kraków (wystawa w trzech krakowskich lokalizacjach, wyróżniona Nagrodą im. Witolda Wojtkiewicza) 2025 Muzeum Narodowe w Krakowie, „Janusz Tarabuła.