W 28 wydaniu dokonano rewizji tekstu w oparciu o nowo odkryte rękopisy, zmiany zostały dokonane tylko w Listach powszechnych. Wykorzystane zostały papirusy od do . Przy doborze rękopisów zastosowano genealogiczną metodę, w której każda rodzina i podgrupa tekstualna powinna być reprezentowana przez najwcześniejszy dostępny rękopis. Minuskuł 468 został zastąpiony minuskułem 307, pomimo iż w dalszym ciągu jest traktowany jako znakomity reprezentant standardowego tekstu bizantyjskiego. Pochodzi jednak z XIII wieku, podczas gdy minuskuł 307 pochodzi z X wieku co było powodem zastąpienia.
Greek New Testament thumb|Prace Komitetu, od lewej: Carlo Maria Martini, Kurt Aland, Allen Wikgren, Bruce Metzger i Matthew Black (wraz z Klausem Junackiem, asystentem Alanda), koniec lat 80. W wydaniach Nestle-Alanda minuskuły zawsze odgrywały niewielką rolę. W 1966 roku ukazało się Greek New Testament, które w aparacie krytycznym przy każdym wariancie wylicza wielką liczbę minuskułów. Jednak tekst tego wydania niewiele odbiega od wydania Horta i Westcotta.