Był uważany za autora broszury „Głos do ziomków obrządku ormiańskiego”, opublikowanej w 1861 r. anonimowo. Wywołała ona wiele komentarzy, gdyż po raz pierwszy za likwidacją obrządku opowiedział się publicznie rodowity OrmianinJurij Smirnow, Postać księdza Sadoka Barcza w świetle mało znanych materiałów archiwalnych, „Biuletyn Ormiańskiego Towarzystwa Kulturalnego” nr 38/39 (2004), s. 12. Przeciwko niej wystąpiło wiele osób, głównie księży, wśród których najlepszą repliką popisał się ks. Izaak Mikołaj Isakowicz, późniejszy arcybiskup. Broszura ks. Isakowicza spotkała się z pozytywnym przyjęciem ze strony większości Ormian. Jednak Emil Torosiewicz nie dał za wygraną. Jeszcze w tym samym roku wydrukował kolejną rozprawę zatytułowaną „Odpowiedź ks. Isakowiczowi”, w której napisał: „Ksiądz Isakowicz za daleko posunął się w obronie obrządku, chcąc obałamucić współziomków i opinię publiczną, a przytłumić prawdę, nie dającą się już w XIX wieku zakryć płaszczem fanatycznej i ponurej średniowieczyzny”.Jurij Smirnow, Ormiańskie groby na Cmentarzu Łyczakowskim (część 3), „Kurier Galicyjski” z 29 stycznia – 15 lutego 2016 nr 2(246), s. 20 – wersja elektroniczna.