Niemcewicz, Dzieje panowania Zygmunta III, t. 1, Kraków 1860, s. 23. Brak odpowiedzi Zamoyskiego na stawiane mu zarzuty poskutkował ogłoszeniem przez referendarza koronnego Stanisława Czarnkowskiego rokoszu – sejmu konnego, który miał spełnić rolę sądu doraźnego dla Zamoyskiego i innych dostojników zmarłego króla. 27 lipca skonfliktowane strony wyprowadziły wojska na pole, wydając rozkazy przygotowania do bitwy. Ostatecznie przyjęto mediacje prymasa Stanisława Karnkowskiego, wojewody sandomierskiego Stanisława Szafrańca oraz biskupa kamienieckiego Wawrzyńca Goślickiego, która doprowadziła do zażegnania groźby przelewu krwiJedyną ofiarą śmiertelną tych wydarzeń był kanonik inowrocławski Brzeziński. Zabójca, który mierzył zapewne do Zamoyskiego lub kogoś z jego świty, głośno wołał zaraz po wystrzale: «Nie ciebie chciałem!»S. Grzybowski, Dzieje Polski i Litwy, w: Wielka Historia Polski, S. Grodziski (red.), Kraków 2003, s. 571.;