Szkoła Książęca (niem. Fürstenschule) – szkoła krajowa dla chłopców utworzona na podstawie rozporządzenia z dnia 21 maja 1543 roku wydanego przez księcia Maurycego Wettyna.
Powstały wtedy trzy szkoły krajowe, w których studenci uniwersytetu w Lipsku i uniwersytetu w Wittenberdze przed immatrykulacją mieli uzyskać jednolite przygotowanie nie zawsze zapewniane przez szkoły miejskie.
W zsekularyzowanych klasztorach św. Afra w Miśnii i św. Marii w Pforta koło Naumburgu zostały otworzone pierwsze dwie szkoły książęce jeszcze w 1543 roku. Trzecia powstała w 1550 roku, w byłym klasztorze św. Augustyna w Grimma. Z przekazanymi przez lokalnych władców budynkami i gruntami należącymi do klasztorów szkoły te dysponowały od razu dobrymi warunkami.
Zadaniem tych szkół było wykształcenie następców nauczycieli i urzędników administracyjnych. Do szkół przyjmowani byli chłopcy w wieku 11 lub 12 lat z rodzin szlacheckich, mieszczańskich i chłopskich.
Istotny wpływ na postać szkoły wywierali przede wszystkim doradca książęcy Georg von Komerstadt i Johhannes Rivius, który w 1544 roku został mianowany na inspektora saksońskich szkół książęcych.