Opracował on w swojej Historii świata, stanowiącej kontynuację dzieła Menandra Protektora, okres panowania cesarza Maurycjusza (582–602). Dzieło Symokatty, napisane językiem literackim, stylem retoryczno-poetyckim, bogate w alegorie, dialogi, wyszukane słownictwo, cieszyło się w Bizancjum wielkim powodzeniem wśród czytelników. Symokatta w młodości próbował sił w paradoksografiii, pisząc O różnych dziwach przyrodniczych i ich wyjaśnianiu. Był też autorem zbioru Listów obyczajowych, sielskich i miłosnych, w których różnorodną treść od tematyki historycznej przez bajkę i anegdotę po problemy moralne i filozoficzne włożył w usta postaci historycznych z różnych epok. Również to dzieło stanowiło ulubioną lekturę Bizantyńczyków. Z I połowy VII wieku pochodzą też dwie, napisane w języku ludowym kroniki: Kronika świata Jana Antiochijczyka, powstała w latach 610–631 i nieco późniejsza Kronika Wielkanocna stanowiące ważne źródło do czasów panowania cesarza Herakliusza.