Podczas pobytu w USA utrzymywała regularną korespondencję ze swoim ojcem, Adamem Vetulanim. W 1966, podczas swojej wizyty w Polsce, po raz pierwszy od wybuchu II wojny światowej spotkała się z rodzicami. Podczas jednej z podróży do Polski poznała też przebywających tam swoich przyrodnich braci oraz ich matkę, Irenę Vetulani. Spędziła z ojcem lato 1976 roku, ostatnie przed jego śmiercią.
W 1988 przeszła na emeryturę. Zajęła się wówczas działalnością charytatywną w Biurze Informacji i Poszukiwań Ofiar Holocaustu przy Amerykańskim Czerwonym Krzyżu. W United States Holocaust Memorial Museum w Waszyngtonie tłumaczyła dokumenty, uczestniczyła w poszukiwaniach osób cywilnych i żołnierzy zaginionych podczas II wojny światowej.
Opublikowała trzy książki wspomnieniowe, zawierające opisy wydarzeń i refleksje nad różnymi etapami jej życia.
Zmarła 25 marca 2004 w na niewydolność serca.
W celu upamiętnienia zmarłej w 2022 Frostburg State University przyznał stypendium nazwane jej imieniem: Eve Kristine V. Belfoure Study Abroad Scholarship dla osób studiujących język lub literaturę francuską.