W 1919 powrócił do Warszawy, wstąpił do wojska i otrzymał przydział do 21 Pułku Piechoty „Dzieci Warszawy” w Warszawie, w którym służył do czerwca 1921. Zweryfikowany w stopniu podporucznika piechoty ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 r. (w 1934 r. zajmował 1528 lokatę). Nie przerwał pracy harcerskiej, był m.in. zastępcą Naczelnika Głównej Kwatery Męskiej, pełniąc tę funkcję bez przerwy do 20 października 1923 roku.
W tym czasie ożenił się z Jadwigą Twardowską, córką znanego profesora lwowskiego. Za pracę w harcerstwie, odznaczony harcerską „Odznaką Wdzięczności”.
W 1922 roku został wybrany do Naczelnej Rady Harcerskiej. Z końcem 1923 został komendantem Chorągwi Warszawskiej ZHP. Latem tego roku prowadził Instruktorski Kurs Związkowy Głównej Kwatery Męskiej. Był współredaktorem „Kalendarza Harcerskiego” na rok 1924, zamieszczając w nim artykuł „Co robimy w obozie”. W 1928 roku prowadził Kurs Związkowy Głównej Kwatery w Redłowie nad morzem, a latem 1929 roku był komendantem II Narodowego Zlotu Harcerskiego w Poznaniu.
Studiując historię na Uniwersytecie w Poznaniu uczył jednocześnie w szkołach w Rybniku i w Wieleniu nad Notecią. Od jesieni 1929 roku zaangażowany został, już po ukończeniu studiów do nauczania historii w słynnym wówczas w Polsce Gimnazjum i Liceum im.