Jego stan zdrowia ciągle się pogarszał. Zmarł w styczniu 1916 r. Został pochowany w sąsiedniej wiosce Manasterek.

Dorobek twórczy Głównym tematem utworów Martowycza było ciężkie życie ukraińskich chłopów w Galicji w warunkach społecznego i narodowego zniewolenia. W duchu ostrej, zjadliwej satyry pisał utwory o życiu inteligencji. Nie wszystkie jego utwory przetrwały do naszych czasów. Na dorobek, który przetrwał składa się 30 utworów, w większości opowiadań. Są to:

Neczytalnyk – 1888 Bułka – 1888 Lumera – 1889 Iwan Ryło – 1895 Wynajdenyj rukopys pro ruskyj kraj Mużyćka smert’ – 1898 Za topływo – 1889 Za meżu – 1889 Oś posy moje – 1900 Złe diło – 1902 Strybożyj darunok – 1904 Widmina – 1904 Harbata – 18.. Hrisznycia – 1904 Chytryj Pańko – 1900 Kwit na pjatku – 18.. Wijt – 1903 Smertelna sprawa – 18.. Proszczalnyj weczir – 1904 Narodna nosza – 1911-1914 powieść Zabobon

Swoje doświadczenia z gimnazjum, wyśmiewanie się z jego wiejskiego pochodzenia, nieprawidłowej wymowy w języku polskim zawarł w utworach Nicznyj hist’, W utworach Lumera, Mużyćka smert’ pisarz ukazał tragizm życia chłopstwa, ich zacofanie i zastraszenie.

Będąc prawnikiem, Martowycz wiele uwagi poświęcił sądom, jako środkowi gnębienia warstw pracujących.