Klasztor Jezuitów w Jurewiczach – jezuicki, następnie kapucyński, dominikański i bernardyński klasztor w Jurewiczach, istniejący w latach 1673-1832. Kościół klasztorny działał następnie jako parafialny, po czym od 1864 do I wojny światowej pełnił funkcję cerkwi prawosławnej. W XX wieku kompleks, w znacznej części nieużytkowany, niszczał. W 1992 został zaadaptowany na potrzeby prawosławnego żeńskiego monasteru Narodzenia Matki Bożej.
Historia Na miejscu klasztoru jezuickiego przed 1600 znajdowała się cerkiew prawosławnaЮровичcкий Свято-Рождество-Богородичный монастырь. Misję jezuicką w Jurewiczach zapoczątkował w 1673 Marcin Turawski (Tyrowski), który przywiózł do miejscowości uznawany za cudowny obraz Matki Boskiej nazwanej następnie Jurewicką, przekazany lwowskiemu kościołowi jezuitów przez hetmana Stanisława Koniecpolskiego. Osiem lat później w miejscowości powstał dom misyjny i drewniany kościół jezuicki. W I poł. XVIII w. obiekty te zostały znacząco rozbudowane: wzniesiono nowy dom misyjny z dziedzińcem oraz kościół murowany (przez jezuitę Pawła GiżyckiegoJerzy Kowalczyk, Świątynie i klasztory późnobarokowe w archidiecezji lwowskiej [w] Rocznik Historii Sztuki, 2003, Nr XXVIII, s. 197.). Od II poł.