Juliusz Okuniewski (ur. 1921 w Annopolu, zmarł tragicznie w 1970) – oficer Armii Czerwonej, pułkownik saperów Wojska Polskiego.
Życiorys W latach 1940–1941 był kursantem w Oficerskiej Szkole Piechoty. Po wybuchu wojny niemiecko-radzieckiej został skierowany na front jako dowódca plutonu saperów. Następnie jako dowódca kompanii i szef saperów 67 pułku piechoty 20 Dywizji Piechoty, uczestniczył w obronie Stalingradu, brał udział w walkach na Krymie i Kubaniu. W maju 1943 roku wstąpił do organizującego się Wojska Polskiego i został skierowany do 1 batalionu saperów w 1 Dywizji Piechoty. Jako zastępca dowódcy 1 batalionu saperów brał udział w walkach pod Lenino. Następnie w 1944 został szefem saperów 2 pułku piechoty, uczestniczył w desancie na Czerniakowie, gdzie został ciężko ranny. Wrócił ze szpitala w Lublinie do swojego pułku z którym uczestniczył w walkach pod Dęblinem i Górą Kalwarią, gdzie został po raz drugi ranny. Po wyleczeniu rany w latach 1944–1945 był wykładowcą maskowania w Oficerskiej Szkole Saperów. W latach 1945–1946 pełnił stanowisko starszego oficera Departamentu Inżynieryjno Saperskiego Wojska Polskiego. Od 1948 do 1949 dowódca 41 batalionu saperów. W latach 1949–1950 szef saperów 11 Dywizji Piechoty. Słuchacz Kursu Doskonalenia Oficerów w latach 1950–1951.