Władysław Koziebrodzki herbu Jastrzębiec, pseudonim Juliusz Bolesta (ur. 29 czerwca 1839 r. w Kołodziejówce koło Tarnopola, zm. 13 lutego 1893 w Chłopicach) – polski pisarz, poseł do Sejmu Krajowego Galicji IV, V i VI kadencji (1877-1893), hrabia, właściciel dóbr Chłopice. Był również posłem do austriackiej Rady Państwa, a także działaczem społecznym, alpinistą i prezesem Towarzystwa Tatrzańskiego.
Życiorys Był synem Adama i Matyldy Zagórskiej. W 1857 ukończył Instytut Techniczny w Krakowie będąc równocześnie wolnym słuchaczem UJ. Już w latach 60. XIX wieku uczestniczył w wycieczkach po Tatrach. W 1861 r. był gościem rodziny Homolacsów w Kuźnicach. Brał wówczas udział w wyprawie przez Zawrat, Zawory, Koprową Przełęcz i Mięguszowiecką Przełęcz pod Chłopkiem, podczas której polowano na kozice. Koziebrodzki wspomnienie z polowania umieścił w „Kłosach” (nr 526-528/1875) w artykule Polowanie na kozice w Tatrach) – optował w nim za ochroną kozic przed kłusownikami.