mały Teofil Merunowicz (ur. 1846 we Lwowie, zm. 11 grudnia 1919 tamże) – poseł do Sejmu Krajowego Galicji V, VI, VII, VIII i IX kadencji (1882–1913), sekretarz rady powiatowej we Lwowie, dziennikarz. Był również w latach 1897–1907 posłem do austriackiej Rady Państwa. Pierwszy prezes Towarzystwa Dziennikarzy Polskich i pierwszy prezes Towarzystwa Związku urzędników Rad powiatowych w Galicji.
Życiorys Urodził się w ruskiej rodzinie wyznania greckokatolickiego (obrządek zachował do końca życia). W wieku 17 lat wziął udział w powstaniu styczniowym, 2 lipca 1863 został ranny pod Radziwiłłowem (3 września pod Panasówką)Zdrada, s. 455., za co został aresztowany i skazany na trzy miesiące pobytu w austriackiej twierdzy Kufstein. W latach 1874–1875 był redaktorem naczelnym dziennika „Ojczyzna”. W latach 1871–1879 był redaktorem solidarystycznego dwutygodnika dla wsi „Zgoda”, od 1893 – przewodniczącym Towarzystwa Dziennikarzy Polskich we Lwowie. Przez 40 lat był dziennikarzem „Gazety Narodowej”† Teofil Merunowicz. „Kurier Lwowski”. 339, s. 4, 13 grudnia 1919.. Początkowo reprezentował poglądy demokratyczne, a później zbliżył się do obozu Podolaków. Zwalczał ruch syjonistyczny i próby polsko-ukraińskiego porozumienia. Był propagatorem braterstwa polsko-ruskiego. W parlamencie był jednym z czołowych polityków klubu tzw.