Imię zakonne – imię przyjmowane w katolickich zakonach i zgromadzeniach zakonnych po przejściu okresu pierwszej próby − postulatu, podczas obłóczyn, jak również w klasztorach (monasterach) prawosławnych w momencie postrzyżyn mniszych małej schimy.

Kościół katolicki Nadawanie imienia zakonnego jest znakiem głębszego posłuszeństwa Kościołowi. Konsekracja, do której przygotowuje się nowicjusz, jest głębszym zakorzenieniem w Chrystusie. Kościół poprzez śluby bierze osobę konsekrowaną na bok, na miejsce odosobnione w sensie społecznym i nakazuje otwarcie się do granic ludzkich możliwości z pomocą łaski Ducha Świętego. Osoba otrzymuje we wspólnocie Kościoła nowe obowiązki, których wcześniej nie miała. Nowe imię uświadamia wagę jej powołania i wyboru oraz dynamizuje imię chrzestne. Wspólnota zakonna jest rodziną w sensie duchowym. W rodzinie zakonnej (klasztornej, prowincjalnej) nie mogą powtarzać się imiona.

Nadanie imienia ma miejsce podczas liturgii obłóczyn. Obrzęd unaocznia obowiązek posłuszeństwa Kościołowi. Odwołanie biblijne bazuje na nadaniu imienia Jezusowi przez Maryję oraz zmianie imion Kefasa (na Piotr) i Szawła (na Paweł). Również kardynał wybrany na papieża zmienia imię, przyjmując nowe obowiązki w Kościele.