Notoryjność (z łac. notorius „znany” od nosco „znam”) – w prawie procesowym cecha pewnej okoliczności, która przesądza o tym, że okoliczność ta jest znana i w związku z tym udowadnianie jej jest zbędne. Nie wyklucza to jednak przeprowadzania dowodu przeciwnego.
Znane są przynajmniej dwie łacińskie paremie prawnicze odnoszące się do notoryjności: notoria non egent probatione (okoliczności powszechnie znane nie wymagają dowodu) i manifestum non eget probatione (to, co oczywiste, nie wymaga dowodu).
Wyróżnia się dwa rodzaje notoryjności. Obydwa występują zarówno w polskim postępowaniu karnym (art. 168 k.p.k.),Art. 168 k.p.k. cywilnym (art. 228 k.p.c.),Art. 228 k.p.c. administracyjnym (art. 77 § 4 k.p.a.)Art. 77 § 4 k.p.a. i administracyjnosądowym (art. 106 § 4 p.p.s.a.),Art. 106 § 4 p.p.s.a. jak i podatkowym (art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej)Art. 187 § 3 ordynacji podatkowej.