Poezja Krzysztofa Andrzeja Jeżewskiego o silnych tendencjach mistycznych i metafizycznych, a zarazem operująca językiem o krystalicznej czystości i zwięzłości, wizjonerska i niestrudzenie poszukująca Transcendencji, stanowi swoiste wyzwanie rzucone współczesnemu światu. Jak pisał prof. Krzysztof Dybciak („Fronda” nr 41/zima 2006): „Sytuując Krzysztofa Jeżewskiego w kontekście większych zjawisk duchowych, trzeba stwierdzić, że należy on do twórców przełomu stuleci dążących do przemiany kultury w dobie ponowoczesnej. Po lingwistycznych, antyestetycznych czy wręcz nihilistycznych rewolucjach XX wieku  proponuje kontrrewolucję metafizycznej nadziei i piękna. Realizując to ambitne zadanie, czerpie siły z muzyki i sacrum, ogrzewając i rozświetlając współczesną lirykę intuicją, głębią duchowych przeżyć, rozżarzeniem wyobraźni."