Był więziony w Riazaniu, Diagilewie, Czerepowcu, obozie jenieckim NKWD w Griazowcu.
W 1948 roku zwolniono go z obozu na podstawie uznania go za obywatela Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Przybył do Lwowa, skąd w 1950 roku, po długich staraniach, dostał się do Polski. Zatrudnił się w Uzdrowisku Duszniki-Zdrój, gdzie pracował do 1975 roku. Został pochowany na cmentarzu komunalnym w Dusznikach-Zdroju.
W 1937 roku poślubił Zofię Pulnarowicz (1914–1992), córkę senatora II RP Władysława Pulnarowicza, łączniczkę Armii Krajowej (1942–1944), z którą miał trójkę dzieci – Witolda Antoniego (1938–1981), córkę Marię (ur. 1941), a także Jerzego Marka (ur. 1952). mały|Ślub w 1937 z Zofią Chołoniewską zd.Pulnarowicz mały|Zawody hippiczne skacze Andrzej Adam de Myszka Chołoniewski około 1936 mały|zdjęcie wykonane w Zurawicy k/Przemyśla
Ordery i odznaczenia Andrzej Chołoniewski otrzymał ordery i odznaczenia: Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1986) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1976) Krzyż Walecznych (1974) Krzyż Partyzancki (1974) Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” (1982)
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
. .