thumb|350px|Schematyczna mapa graniowa. Kolorem czarnym oznaczono główną odnogę opisywanej odnogi, zielonym – jej odgałęzienia, a różowym – grań główną thumb|250px|Łomnica – najwyższy punkt południowo-wschodniej grani Wyżniego Baraniego Zwornika thumb|250px|Masywy Baranich Rogów i Spiskiej Grzędy – początkowy odcinek grani thumb|250px|Masywy Durnego Szczytu i Łomnicy thumb|250px|Fragment grani od Baranich Rogów po Łomnicę – widok od południa, z Dolinki Lodowej thumb|250px|Odcinek grani od Spiskiej Grzędy po Kieżmarski Szczyt, widziany od północy thumb|250px|Masyw Łomnicy i jej południowa grań – widok ze Sławkowskiego Szczytu thumb|250px|Grań od Durnego Szczytu po Huncowski Szczyt wraz z Łomnicką Granią thumb|250px|Grań Wideł thumb|250px|Łomnica, Widły, Kieżmarski Szczyt i Huncowski Szczyt – widok z południowego wschodu thumb|250px|Grań od Baraniej Przełęczy po Mały Kieżmarski Szczyt thumb|250px|Masyw Małego Kieżmarskiego Szczytu thumb|250px|Zakończenie grani z Rakuską Czubą thumb|250px|Rakuska Czuba i Rakuska Przełęcz
Południowo-wschodnia grań Wyżniego Baraniego Zwornika – boczna grań odchodząca w wierzchołku niewybitnego Wyżniego Baraniego Zwornika od grani głównej Tatr Wysokich na południowy wschód.