Mikołaj Napadiewicz-Więckowski (ur. 9 marca 1779 w Uwiśle, zm. 11 kwietnia 1845 we Lwowie) – polski prawnik, dziekan i rektor Uniwersytetu Lwowskiego, filozof i teoretyk prawa, honorowy obywatel Lwowa.
Życie Pochodził z rodziny chłopskiej. Uczył się w szkołach w Zbarażu i Brzeżanach. Od 1804 studiował filozofię i prawo na Uniwersytecie Lwowskim, 16 listopada 1807 uzyskał tytuł doktora nauk prawnych na Uniwersytecie Krakowskim. W 1809 został nauczycielem logiki, etyki i filozofii w Liceum Lwowskim (od 1805 nazwa Uniwersytetu Lwowskiego).
W latach 1810–1828 był adwokatem krajowym przy sądzie szlacheckim we Lwowie. W 1813 ozpoczął na nowo nauczanie filozofii w Liceum Lwowskim. Wraz z reaktywacją Uniwersytetu (1817) uzyskał na nim doktorat z filozofii (bez egzaminu). Był zwolennikiem filozofii Leibniza, którego uznawał za twórcę wielkiego, systemu metafizycznego, przezwyciężającego kartezjańskie dualizm. Swoje wykłady opierał na pracach Leibniza i jego ucznia, Johanna Georga Heinricha Federa.