Serafin Dobrzański (ur. 5 grudnia 1860 w Jarosławiu, zm. 28 listopada 1936 tamże) – legionista, kapitan piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się w rodzinie Grzegorza i Marii z Błahowiczów. W latach 1878–1886 służył jako podoficer zawodowy w cesarskiej i królewskiej armii, awansując w niej na sierżanta. W 1891 został urzędnikiem Rady Powiatowej na stanowisku drogomistrza powiatowego (okręg Pruchnik). Był członkiem Towarzystwa Rzemieślniczego „Gwiazda”, Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” i Towarzystwa Szkoły Ludowej. W 1911 rozpoczął formowanie drużyn sokolich. Posiadając przeszkolenie wojskowe w armii austriackiej, został instruktorem plutonu. W 1914 przyjął komendę nad całą 140-osobową drużyną sokolą (w tym około 30 z Drużyn Bartoszowych). Mianowany przez dowództwo Legionu podporucznikiem, dowodził 13 kompanią IV batalionu (dowódca kpt. Bolesław Roja) 2 Pułku Piechoty (dowódca płk Zygmunt Zieliński) w bitwach w okolicy Stanisławowa. 28 października tegoż roku pod Bohorodczanami dostał się do niewoli rosyjskiej. W niewoli przebywał do 1917, po czym powrócił do Jarosławia.