Feliks Piotr Antoniak (ur. 9 maja 1888 w Krakowie, zm. 13 marca 1974 w Chorzowie) – polski rzeźbiarz, narciarz wysokogórski.
Po zakończeniu szkoły podstawowej w 1903 rozpoczął naukę w klasie rzeźby figuralnej Szkoły Przemysłu Drzewnego w Zakopanem.
Pod wpływem dyrektora szkoły, Stanisława Barabasza, zaczął jeździć na nartach. Od 1906 roku uczestniczył w wycieczkach narciarskich m.in. z Mariuszem Zaruskim, Stanisławem Zdybem, Józefem Lesieckim i Mieczysławem Karłowiczem. Już rok później został pomocnikiem instruktora na kursie narciarskim prowadzonym przez Mariusza Zaruskiego. Dzięki temu znalazł się w gronie pierwszych członków Zakopiańskiego Oddziału Narciarzy Towarzystwa Tatrzańskiego (późniejszej Sekcja Narciarska Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego).
Do jego osiągnięć narciarskich zalicza się:
przejście zimą 1907 roku do Morskiego Oka przez Zawrat i Świstówkę (wraz ze Stanisławem Zdybem), wejście na Świnicę w styczniu 1908, wejścia na Żółtą Turnię, Skrajną Turnię i Pośrednią Turnię w lutym 1908, przejście Czerwonych Wierchów w marcu 1908.
Uchodził za jednego z czołowych polskich narciarzy początku XX wieku.