Przebywając we Francji, wysyłał swoje prace na wystawy organizowane w Pałacu Sztuki w Krakowie oraz w warszawskim Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych. Jego ilustracje publikowano w licznych czasopismach ukazujących się na ziemiach polskich.

Od połowy 1920 do początku 1921 roku przebywał w Krakowie, gdzie dołączył do Grupy Formistów. Wykonał m.in. rzeźby „Królowa Korony Polskiej” oraz „Góral grający na dudach”. Jako narciarz prowadził wycieczki w Beskidy i Tatry.

Ożenił się z Kazimierą Wojciechowską, z którą miał dwóch synów: Adama (ur. 1928) i Jerzego (ur. 1930).

Od połowy 1921 do 1939 roku pracował w administracji Polskich Kopalń Skarbowych. W okresach urlopowych sporadycznie zajmował się rzeźbą. Organizował również wystawy prac przyjaciela z czasów paryskich – Jana Rubczaka – wśród pracowników Skarboferm.

Podczas okupacji niemieckiej, zagrożony aresztowaniem, ukrywał się:

od października 1939 do września 1940 w Krakowie, w latach 1940–1942 w Warszawie, w latach 1942–1945 w Radomiu, gdzie pracował w kopalniach torfu.

W lutym 1945 roku powrócił do swojego domu w Chorzowie.