W nocy z 25/26 kwietnia 1944 r. dywizja rozpoczęła marsz w kierunku wschodnim, po walkach obronnych pod Sokołem i Holadynem. 28 kwietnia osiągnęła kompleks lasów szackich. Tu zatrzymano się na dłuższy odpoczynek. Komendant Główny AK, mimo strat, nie zmienił zadania dywizji. Miała dalej wykonywać zadanie B [„Burza”] na wschód od Bugu, tak długo, jak to będzie możliwe. Jednocześnie Komendant Główny AK przewidywał podporządkowanie oddziałów 27 WDP AK pod rozkazy Komendanta Okręgu AK Lublin, gdyby oddziały te nie miały możliwości pozostawania na Wołyniu. Po przejściu do lasów szackich 27 Dywizja znalazła się na bezpośrednim zapleczu frontu między pierwszą linią obrony niemieckiej przebiegającą od Wyżwy Nowej, wzdłuż rz. Wyżewka do Ratna i dalej wzdłuż Prypeci, a drugą linią biegnącą od Szacka przez miejscowości: Piszcza, Ołtusz do Małoryty. Obecność 4 tysięcznej jednostki na tyłach była zagrożeniem dla Niemców. Niemcy z powietrza i patrolami oddziałów lądowych prowadzili rozpoznanie oddziałów dywizyjnych w lasach szackich. Polskie patrole toczyły potyczki z patrolami nieprzyjaciela. Od połowy maja coraz bardziej zacieśniał się pierścień niemiecki wokół 27 WDP i sowieckich oddziałów partyzanckich.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Walki o Kowel i Włodzimierz Wołyński (1944) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.