Według źródeł watykańskich diecezje łucko-ostrogska i włodzimiersko-brzeska były sufraganiami archidiecezji połockiej rytu grecko-ruskiegoGirolamo Petri, Prospetto della gerarchia episcopale in ogni rito e dei vicariati, delegazioni e prefetture in luogo di missione della S. Chiesa Cattolica Apostolica e Romana in tutto l'Orbe al Primo Gennajo 1850, Roma s.d., p. XX.
Kontynuacje i nawiązania Próbę odrodzenia diecezji podjął w 1914 r. greckokatolicki metropolita halicko-lwowski Andrzej Szeptycki, tajnie wyświęcając Josyfa Bociana na biskupa łuckiego, a Dmytra Jaremkę na biskupa ostrogskiego. Obaj nominowani zostali jednak jako zakładnicy wywiezieni w głąb Rosji.
W okresie międzywojennym, w trakcie próby odbudowy obrządku unickiego na Wołyniu, papież Pius XI mianował Mikołaja Czarneckiego biskupem tytularnym Lebedus oraz wizytatorem apostolskim na Wołyniu, Polesiu i Podlasiu dla wiernych obrządku bizantyjsko-słowiańskiego (1931), jednak ostatecznie wołyńskie parafie neounickie podlegały rzymskokatolickiej diecezji łuckiej.
Tytuł biskupa łuckiego otrzymał także biskup pomocniczy lwowski Wasyl Wełyczkowski, potajemnie wyświęcony w 1963 r. przez metropolitę Josyfa Slipyja.
Łuckie biskupstwo tytularne obrządku greckokatolickiego istniało w l.