W tradycyjnym ujęciu martwa natura z ptactwem przedstawiała suto zastawiony stół, wyobrażenie przyszłej uczty. Jednak zamiast pozytywnych skojarzeń indyk Goi wzbudza raczej współczucie. Malarz ogranicza liczbę figur i kładzie nacisk na niedawną śmierć ptaka, co jest interpretowane jako nawiązanie do tragicznych wydarzeń wojennych i ich ofiar. Uniesione skrzydło i sztywne nogi martwego ptaka pogłębiają dramatyzm sceny.
Proweniencja Seria martwych natur została odziedziczona przez syna Goi, Javiera, a następnie przeszła na jego wnuka Mariano. Mariano Goya przekazał te obrazy Franciscowi Antoniowi Narváez y Bordese, hrabiemu Yumuri, jako pokrycie długów. Po śmierci hrabiego w 1865 martwe natury zostały sprzedane (w kolekcji pozostawało wtedy dziewięć lub dziesięć z dwunastu obrazów) i trafiły do różnych zbiorów na całym świecie, a niektóre zaginęły. W 1900 roku z inicjatywy Ministerstwa Rozwoju obraz został zakupiony z przeznaczeniem do zbiorów Prado. Obok Martwej natury z ubitym ptactwem są to jedyne martwe natury Goi w kolekcji Prado.
Przypisy
Kategoria:Martwe natury Francisca Goi Kategoria:Obrazy Francisca Goi w Muzeum Prado