W tradycyjnym ujęciu martwa natura z ptactwem przedstawiała suto zastawiony stół, wyobrażenie przyszłej uczty. Jednak zamiast pozytywnych skojarzeń kury Goi wzbudzają raczej współczucie. Malarz nie skupia się na pięknie ptaków, lecz kładzie nacisk na ich niedawną śmierć, co jest interpretowane jako nawiązanie do tragicznych wydarzeń wojennych i ich ofiar. Stos bezwładnie splątanych ptasich ciał pogłębia dramatyzm sceny. Ta kompozycja przywołuje na myśl stosy ciał pomordowanych w czasie wojny ludzi, podkreślając związek martwych natur Goi z rycinami z serii Okropności wojny.
Proweniencja Seria martwych natur została odziedziczona przez syna Goi, Javiera, a następnie przeszła na jego wnuka Mariano. Mariano Goya przekazał te obrazy Franciscowi Antoniowi Narváez y Bordese, hrabiemu Yumuri, jako pokrycie długów. Po śmierci hrabiego w 1865 martwe natury zostały sprzedane (w kolekcji pozostawało wtedy dziewięć lub dziesięć z dwunastu obrazów) i trafiły do różnych zbiorów na całym świecie, a niektóre zaginęły. W 1900 roku z inicjatywy Ministerstwa Rozwoju obraz został zakupiony z przeznaczeniem do zbiorów Prado. Obok Martwej natury z indykiem są to jedyne martwe natury Goi w kolekcji Prado.
Przypisy
Kategoria:Martwe natury Francisca Goi Kategoria:Obrazy Francisca Goi w Muzeum Prado