Nowa konstrukcja napędzana była standardowymi dla wersji C silnikami Pratt & Whitney R-2800-C ze sprężarkami, usunięto jednak charakterystyczne dla tej wersji hamulce aerodynamiczne na górnej i dolnej powierzchni skrzydeł. We wrześniu 1946 roku rozpoczęto produkcję seryjną, którą zakończono rok później po wybudowaniu 36 egzemplarzy. Tak szybkie zakończenie produkcji spowodowane było prawdopodobnie pojawieniem się maszyn z napędem odrzutowym, dającym nieporównanie większe możliwości niż napęd tłokowy. Służba Dziewięć z wybudowanych maszyn skierowano do dowództwa Air Material Command, pozostałe do 8th Photographic Reconnaissance Squadron (8 Dywizjonu Rozpoznawczego) stacjonującego w Japonii w Johnson Air Base (obecnie Baza Iruma) w Sayama a będącego częścią 35th Fighter Group. Pierwsze samoloty dotarły do Japonii na pokładzie statku w marcu 1947 roku. Morska woda i warunki panujące na statku transportowym były przyczyną pojawienia się korozji na trzech z czterech przewożonych maszyn, korozji tak znacznej, że trzy maszyny uznano za niezdatne do naprawy i zezłomowano. W październiku 1947 roku dywizjon osiągnął pełny stan, szesnastu maszyn.