Uzasadnienie Orderu Wilhema, nadanego 17 grudnia 1949 roku, brzmiało: „Odznaczony wyróżnił się w walce wybitnymi aktami odwagi, polityki i lojalności. Po dobrowolnym zgłoszeniu się 10 maja 1940 r. w Rotterdamie do dowodzenia jednostką niewyszkolonych żołnierzy marynarki wojennej, w tym starszych mężczyzn z milicji morskiej, którzy dopiero tego samego dnia stanęli pod bronią, porucznik na morzu Douw van der Krap bez strachu dowodził tą jednostką w rejonach Beursstation, a później Oude Plantage, także gdy w pewnej sekcji wybuchła panika w wyniku jej własnych strat spowodowanych ostrzałem z karabinów maszynowych i moździerzy wroga. Jego wielokrotne próby ucieczki z niemieckiej niewoli w latach 1941–1943, które w końcu udało mu się pod koniec listopada 1943 r., oraz ucieczka do Polski, gdzie był ścigany przez Gestapo, zwłaszcza w związku z eliminacją niemieckiego oficera, gdy został uznany za wyjętego spod prawa, również świadczą o wielkiej odwadze, inicjatywie i wytrwałości. Pomimo chaotycznej i niezwykle niebezpiecznej sytuacji wynikającej z krwawej rewolucji, która wybuchła na początku sierpnia 1944 r. w Warszawie, Douw van der Krap, na prośbę szefa tamtejszych fabryk Philipsa, wziął na siebie dużą odpowiedzialność za fabryki i personel oraz pomógł poprowadzić ewakuację personelu do Holandii.