Izrail Izrailewicz Pliner (, ur. 1896 w Postawach, zm. 23 lutego 1939 w Moskwie) – starszy major bezpieczeństwa państwowego, naczelnik zarządu obozów koncentracyjnych w ZSRR (Gułagu NKWD) od 16 sierpnia 1937 do 16 listopada 1938.
Życiorys Urodził się w rodzinie żydowskiej w miasteczku Postawy w guberni wileńskiej.
Na początku roku 1919 w wieku 23 lat wstąpił do organizowanej przez Lwa Trockiego Armii Czerwonej i walczył przeciw Polsce podczas wojny polsko-bolszewickiej. W 1922 roku wstąpił do partii komunistycznej. W latach 1922–1926 na różnych stanowiskach w Armii Czerwonej.
W 1926 roku wstąpił do OGPU. Następnie na różnych stanowiskach w OGPU NKWD. W okresie 1933–1935 na stanowisku pomocnika naczelnika Gułagu. W latach 1935–1937 zastępca naczelnika Gułagu. Jednocześnie w okresie 1936–1938 zastępca naczelnika, a następnie naczelnik oddziałów do spraw przesiedleń ludności NKWD.
Naczelnikiem Gułagu NKWD został 16 sierpnia 1937 w pięć dni po rozpoczęciu operacji polskiej NKWD (1937-1938), funkcję tę pełnił do 16 listopada 1938. Okres kierowania obozami Gułagu przez Plinera charakteryzował się zaostrzeniem reżymu uwięzienia i masową śmiertelnością od głodu i chorób (umierało od 15% do 35% więźniów).