Druga wojna baronów – trwająca w latach 1264–1267 wojna domowa w Anglii między baronami pod przywództwem Szymona z Montfort a przyszłym królem Edwardem I.
Przyczyny Niezadowolenie części angielskich baronów z rządów króla Henryka III oraz jego zabiegi o dodatkowe fundusze zbiegły się z klęską głodu, co wywołało kryzys społeczny.
Urodzony we Francji Szymon z Montfort był początkowo jednym ze znienawidzonych „zagranicznych doradców” Henryka. Jednakże odziedziczywszy po matce tytuł hrabiego Leicester, ożenił się, za zgodą króla, lecz bez zezwolenia baronów, z jego siostrą, Eleonorą. Jako że ożenek członka rodziny królewskiej był sprawą stanu, doszło do zaognienia stosunków z angielską szlachtą, której szczyt miał miejsce w latach 50. XIII wieku – Montfort został postawiony przed trybunałem za czyny jakich dopuścił się jako zarządca Gaskonii, ostatniego terytorium należącego do Plantagenetów za La Manche.
Henryk wplątał się również w finansowanie wojny papieża Innocentego IV przeciw Hohenstaufom na Sycylii – zapłatą za to miała być korona królestwa Sycylii dla jego syna, Edmunda.