120..
Prawo albinagii, które wykształciło się (w pełnym znaczeniu i sile) w XIV-wiecznej Anglii skąd zostało zaczerpnięte przez feudałów francuskich i rozpowszechnione w całej Europie, wywodziło się z występujących już w starożytności ograniczeń zdolności prawnej cudzoziemcówK. Sójka-Zielińska, Historia prawa, Warszawa 2000, s. 131; S. E. Baldwin, Modern Droit d'Aubaine, 1904-1905, Yale Law Journal, vol. 14, s. 131.. Niektórzy władcy i panowie ziemscy odstępowali od stosowania tego prawa w zamian za uczestnictwo kupców zagranicznych w krajowym rynku. We Francji, na mocy przywileju Ludwika VII, potwierdzonego przez Karola VIII, zakaz dziedziczenia nie obejmował kupców hanzeatyckichT. A. Walker, A History of the law of nations, s. 237.. Od początku XIV wieku prawo na mocy przywileju królewskiego nie obejmowało studentów uniwersytetu w Paryżu. Przywileje zwalniające z droit d'aubaine żołnierzy cudzoziemskich we francuskim wojsku wydał Franciszek I Walezjusz, a Henryk IV Burbon nadał ten sam przywilej cudzoziemcom pracującym przy kopaniu rowów melioracyjnych oraz wytwarzających gobelinyThe Penny Cyclopaedia of the Society, s. 72.. Ograniczenie prawa albinagii uzyskali również Holendrzy w traktatach z Francją w Nijmegen oraz w RijswikG. Butler, S. Maccoby, The development of international law New Jersey 2003, s. 199..