Dzięki tym państwom buforowym kontrolowano górskie przejścia we wschodniej Anatolii prowadzące do mameluckiej Syrii. Mimo tych linii obronnych Kajtbaj zdawał sobie sprawę z rosnącego zagrożenia ze strony Osmanów. Turcy posiadali potężną artylerię, dzięki której zdobyli Konstantynopol (1453), liczną armię oraz nowoczesną broń palną, którą posługiwały się niezwykle groźne formacje janczarów. Wprawdzie armia mamelucka słynęła z niezwykłego wyszkolenia i skuteczności, to jednak zawsze była to formacja stosunkowo nieliczna – rekrutami byli niewolnicy sprowadzani spoza ziem sułtanatu, stąd ich liczba była ograniczona, a koszt ich zakupu wysoki. Sami mamelucy tworzyli elitarną część wojsk – ciężką jazdę, której znaczenie na polach bitew malało wraz rozwojem nowych typów broni. Istniały również oddziały pomocnicze: Beduinów lub piechoty, ale ich wyszkolenie i uzbrojenie pozostawiało wiele do życzenia. Sytuacja militarna sułtanatu mameluków pogorszyła się gdy Turcy wykorzystali początkowe trudności Kajtbaja w walce z buntownikami i w 1470 roku rozbili sułtanat Karamanu – największe spośród państw sojuszniczych Egiptu.