Od 1943 w Urzędzie Śledczym Państwowego Korpusu Bezpieczeństwa, w którym działał pod konspiracyjnym pseudonimem Walerian, kierownik grupy obserwacyjnej przy Wydziale Okręgowego Kierownictwa Walki Podziemnej. Następnie w Sztabie Głównym Armii Ludowej. Uczestniczył w powstaniu warszawskim, walczył w Śródmieściu i na Starym Mieście w oddziale Delegatury Rządu na Kraj – PKB jako oficer śledczy. Po klęsce powstania uciekł z kolumny transportowej jadącej do obozu w Pruszkowie i do Niemiec.
W 1945 powołany do Ludowego Wojska Polskiego. Uzyskał w nim stopień pułkownika, Kierownik Biura Historycznego w Głównym Zarządzie Polityczno-Wychowawczym. Od 1946 w Ministerstwie Ziem Odzyskanych. Aresztowany pod koniec 1948 i oskarżony w procesie „Startu”. W grudniu 1951 skazany na karę śmierci, ułaskawiony przez prezydenta Bolesława Bieruta. Na wolność wyszedł w 1956, a w 1957 roku został zrehabilitowany. Pracownik PAN, na emeryturę przeszedł w 1977. Członek Stronnictwa Demokratycznego. Swoje wspomnienia z walki w GL–AL spisał w książkach „Warszawscy gwardziści”, „Odwet i walka” i „A serce mieli tylko jedno”.