Gwiazdy ciągu głównego reprezentujące typ widmowy M mają niewielkie masy (od ~0,08 , na granicy możliwości syntezy wodoru, do 0,6 M☉ dla podtypu M0) i rozmiary mniejsze od Słońca (Gliese 551: 0,145 , Gliese 205: 0,702 R☉). Ich niewielka jasność powoduje, że żaden czerwony karzeł nie jest widoczny gołym okiem, pomimo że stanowią one większość spośród najbliższych gwiazd. Gwiazdy tego rodzaju cechują się dużą aktywnością, odsetek aktywnych gwiazd rośnie monotonicznie od podtypu M0 do M8, dla którego osiąga 70%, po czym opada dla najpóźniejszych typów. Nie obserwuje się zachowania cyklicznego, jak dla Słońca, co wiąże się zapewne ze zmianą charakteru dynama magnetohydrodynamicznego na turbulentny, przy konwekcji plazmy obejmującej całą objętość gwiazdy dla podtypów późniejszych niż M3. Powolne, ale wydajne „spalanie” wodoru powoduje, że czerwone karły mogą świecić przez biliony lat i gdy wygasną wszystkie jaśniejsze gwiazdy, pozostaną one ostatnimi gwiazdami świecącymi w Galaktyce.
Czerwone karły często mają układy planetarne, obserwacje sugerują, że na jednego czerwonego karła przypada średnio 2,4 planety pozasłonecznej.