Mirella Mierzejewska (ur. 9 grudnia 1963 w SzczecinieWładysław Zieleśkiewicz 100 lat polskiej piłki ręcznej 1918-2018, wyd. ZPRP, Warszawa 2018, s. 615) – polska piłkarka ręczna, w latach 1982–1993 reprezentantka kraju, do 2015 najskuteczniejsza zawodniczka w historii drużyny narodowej (w klasyfikacji wszech czasów wyprzedziła ją Karolina Kudłacz-Gloc). Mistrzyni Polski (1983, 1986, 1991) i Norwegii (1992, 1993, 1996). Pięciokrotnie najskuteczniejsza zawodniczka ekstraklasy polskiej.
Życiorys Kariera klubowa Piłkę ręczną zaczęła uprawiać za namową swojego nauczyciela w-f Bolesława Pachoła. W 1977 została zawodniczką Łącznościowca Szczecin. Z klubem tym zdobyła wicemistrzostwo Polski juniorek młodszych (1978) i srebrny medal Ogólnopolskiej Spartakiady Młodzieży (1979)Władysław Zieleśkiewicz, Mirella Mierzejewska – wielka dama polskiej piłki ręcznej, w: Handball Polska, nr 1 (57)/styczeń 2012, s. 48–50. Od 1980 była zawodniczką Pogoni Szczecin, jej trenerami byli Bernard Więzowski i następnie Zenon Łakomy. W 1982 zdobyła ze swoim zespołem złoty medal mistrzostw Polski juniorek. W 1983 zdobyła swój pierwszy tytuł mistrzyni Polski seniorek, została także najlepszą strzelczynią ligi (302 bramkiWładysław Zieleśkiewicz 100 lat polskiej piłki ręcznej 1918–2018, wyd. ZPRP, Warszawa 2018, s. 1257).