Jerzy Eugeniusz Antoniak (ur. 28 grudnia 1919 (1917 lub 1918) w Piotrogrodzie, zm. ?) – funkcjonariusz urzędu bezpieczeństwa i Informacji Wojskowej.
Życiorys Urodził się w rodzinie Jana i Stanisławy Antoniaków. Od 5 lutego 1942 do 10 grudnia 1943 przebywał na przymusowych robotach w Niemczech. W 1943 wrócił do Wilna i nawiązał kontakt z sowieckim oddziałem „Pieti” (pełnił funkcję informatora oddziału sowieckiego, ponieważ był zatrudniony w Organizacji Todta jako technik-motorysta).
Po powstaniu ZPP w Wilnie został zatrudniony w Wydziale Wojskowym jako instruktor. Prowadził agitację wśród członków polskiego podziemia niepodległościowego na rzecz ujawniania się. Za tę działalność sąd specjalny AK wydał na niego wyrok śmierci.
W styczniu 1945 w związku z konfliktem z kierownikiem Wydziału Wojskowego ZPP Benedyktem Szymańskim (Benedyktem Szermanem Markowiczem) ps. „Wąsacz” został zwolniony z ZPP i wyjechał do Polski.
W kraju pracował w Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego (Wydział I, Departament I).