Jan Dürr-Durski, do 1945 Jan Dürr (ur. 3 lutego 1902 w Bogumiłowicach, zm. 20 kwietnia 1969 w Warszawie) – historyk literatury polskiej, znawca literatury baroku, profesor Uniwersytetu Łódzkiego, taternik.
Życiorys Urodził się w rodzinie Aleksandra i Amelii ze Smolików. Ukończył gimnazjum w Krakowie. Absolwent studiów polonistycznych na Uniwersytecie Jagiellońskim (1925), dyplom pod kierunkiem prof. Ignacego Chrzanowskiego. W latach studenckich uprawiał taternictwo, uczestniczył w pierwszych przejściach w Tatrach. Nauczyciel gimnazjalny m.in. w Krakowie i w Warszawie. W 1928 uzyskał doktorat filozofii na podstawie pracy Studia o Wyspiańskim; promotorem był Ignacy Chrzanowski. W 1939 został współpracownikiem Komisji Historii Literatury Polskiej PAU.
Podczas okupacji hitlerowskiej uczestnik tajnego nauczania w Warszawie.
W 1945 dyrektor Gimnazjum Spółdzielni Nauczycielskiej w Niepołomicach. W 1948 został mianowany zastępcą profesora na Uniwersytecie Łódzkim, gdzie wykładał głównie historię literatury staropolskiej i barokowej i rozpoczął dwudziestoletni okres dojazdów z Warszawy, gdzie mieszkał, do Łodzi. Od 1954 profesor, a następnie kierownik Katedry Literatury Staropolskiej UŁ.