Lew Aleksandrowicz Borowicz, ros. Лев Александрович Борович (ur. 10 grudnia 1896 w Łodzi, zm. 25 sierpnia 1937) – rosyjski rewolucjonista, radziecki funkcjonariusz służb specjalnych
Urodził się pod nazwiskiem Rozental. W 1914 r. ukończył gimnazjum w Łodzi. W październiku 1916 r. wstąpił do Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji. W 1917 r. ukończył szkołę techniczną w Baku. Pracował jako elektromechanik. We wrześniu 1918 r. wstąpił do nowo formowanych wojsk bolszewickich. Początkowo pełnił funkcję zastępcy do specjalnych poruczeń dowódcy 1 Batalionu Wartowniczego w Moskwie. Następnie służył w 2 Charkowskim Pułku Piechoty na Ukrainie. Dowodził plutonem. Doszedł do stopnia oficerskiego. W międzyczasie w 1919 r. wstąpił do Rosyjskiej Partii Komunistycznej (bolszewików). W 1920 r. ukończył oficerski kurs inżynieryjno-wojskowy w Moskwie, po czym zwerbował go Razwiedupr Frontu Zachodniego. Służył w strukturach Razwiedupra w Homlu. Zajmował się przerzucaniem agentów sowieckich do Polski. Następnie stanął na czele oddziału łączności Samodzielnego Batalionu Zapasowego w składzie Samodzielnej Brygady Specjalnego Przeznaczenia (zwanej też Brygadą Niemiecką) przy Rewolucyjnej Radzie Wojskowej Frontu Zachodniego. Następnie objął dowodzenie batalionu, a potem objął funkcję komisarza brygady. W styczniu 1921 r.